چاووش

mood

chavoosh — Thu, 16 Mar 2006 06:09:18 GMT

Thursday, 25.12.1384

عدل الهی

chavoosh — Fri, 17 Feb 2006 23:26:18 GMT

Sunday, 30.11.1384

مردان مسلط بر زنان هستند به سبب آنکه خداوند برخی را به برخی دیگر برتری می بخشد و آنها را نان آور قرار داده است. زنان پرهيزگار با خوشرويى مطیع و فرمانبردار هستند زيرا اين فرمان خداست و در غياب شوهرانشان آبرو و حيثيت آنان را حفظ مى کنند. اگر پى برديد که زنان سرکشى مى کنند، اول آنها را نصیحت کنيد، سپس از آنها در بستر دورى کنيد و بعد آنها را کتک بزنيد. ولی اگر از شما اطاعت کنند، شما اجازه نداريد عليه آنها ستم کنيد. براستی که خداوند، متعال و بلند مرتبه است. (سوره مبارکه النساء - آیه ۳۴)

برای مشاهده متن عربی این سوره مبارکه به اینجا بروید.

کمپانی خدایان

chavoosh — Wed, 15 Feb 2006 00:43:18 GMT

Wednesday, 26.11.1384

چند روز پیش، بعد از مدتها از خونه رفتم بیرون. جای شما خالی با یکی از دوستان قدیمی رفتیم کوه دارآباد. موقع برگشتن برای اینکه برسونمش خونه مجبور بودیم از مسیر پاسداران رد بشیم. ترافیک وحشتناکی بود. ماشینا پشت سر هم جوری ازدحام کرده بودن که جای سوزن انداختن پیدا نمیکردی. پراید، پژو، ماکسیما، ب ام و٬ بنز... خلاصه اگه میگشتی هر جور ماشینی که دلت میخواست میتونستی پیدا کنی... .

جالبه! ماشین ها هر چند از نظر ظاهر٬ کیفیت و قیمت خیلی با هم متفاوتند٬ ولی وقتی دقیق تر بهشون نگاه میکنی متوجه میشی که اصل و اساس همه شون مثل همه. همه شون چرخ دارن٬ در دارن٬ فرمون دارن٬ گاز و ترمز دارن٬ و همه شون موتوری دارن که از نظر عملکرد تقریباً مشابهه: چند تا سیلندر٬ و یک میل گاردان که چرخا رو میچرخونه. ماشین های اولیه سیستم ساده ای داشتند ولی با پیشرفت علم و تکنولوژی در عرض کمتر از صد سال انقدر ترقی کردن و انقدر متنوع شده ن که اگر مستند تاریخیش رو ندونیم گاهی سخته باور کنیم همه اونها از پیشرفت و تکامل یه اتومبیل ساده اولیه حاصل شده ن. ولی وقتی میبینیم اساس همه شون یکیه باور این مساله برامون ساده تر میشه.

بیا برای چند لحظه فکرمون رو پرواز بدیم...! جانورانی که در کره زمین زندگی میکنند هم یه جورایی مثل ماشینای تو خیابونن. وقتی یک نگاه سطحی بهشون داشته باشی پیش خودت میگی اینا چقدر با هم فرق دارن و ممکن نیست که همه شون از یک موجود اولیه منشأ گرفته باشن. گربه کجا٬ سوسک کجا و آدم کجا. در حالیکه وقتی دقیق تر میشی٬ میبینی بر عکس بینهایت به هم شبیهند و اساس ساختاری همه شون مثل همدیگه ست. تمامشون چشم دارن٬ بینی دارن٬ مغز دارن٬ ریه دارن٬ قلب دارن٬ دستگاه گوارش دارن و الی آخر. همه شون غذا میخورن٬ نفس میکشن٬ ادرار و مدفوع میکنن و آمیزش جنسی دارن. و وقتی باز هم دقیق تر میشی میبینی که ساختار گیاهان و حتی باکتری ها هم خیلی شبیه به ماست. همه موجودات زمینی از سلول تشکیل شده ن. و سلول در تمام موجودات دارای ٬DNA هسته٬ میتوکندری٬ سیتوپلاسم و غیره س.

ماشین چراغ داره. چراغش چقدر شبیه چشم ما ست. چرخاش معادل پاهای ما هستن. موتورش معادل مغز و کاربراتورش معادل ریه مونه. بنزین غذاشه و دودی که از اگزوزش بیرون میاد معادل ادرار و مدفوع.

نکته دیگه اینکه وقتی به ماشینا نگاه میکنی٬ میبینی که ماشینهای یک رده تا حدودی شباهت بیشتری به همدیگه دارن. مثلا پژو ها یه جورایی همه شون شبیه همن. درسته که پرشیا قشنگتر٬ بهتر و جدیدتر از ۴۰۵ ه ٬ ولی فرم و طرح کلّیشون خیلی به هم شبیهه. درست مثل شباهت گربه ها و شیر ها. یا شباهت عقابها و شاهین ها.

هرچه زمان جلوتر میره٬ ماشینهایی با عملکرد بهتر به بازار میان. سال به سال سرعت ماشینا بیشتر٬ فانکشن اونا بهتر و ایمنی شون زیادتر میشه. چرا؟ چون کمپانی های سازنده ماشین دارن روی ماشینهایی که قبلاً به بازار عرضه کرده ن و در حال حاضر تو خیابونا در رفت و آمدن مطالعه میکنن٬ نقائص اونا رو برطرف میکنن٬ یه سری امکانات پیشرفته تر بهشون اضافه میکنن و بصورت مدل جدیدتر به بازار میدن. یه روز نشسته ای تو خونه ت که میبینی یه مدل جدید و آخرین سیستم اتومبیل با پروفایل بهتر از ماشینهای قبلی به خیابونا سرازیر شده!!

ما مثل ماشینای تو خیابون هستیم. همانطور که ماشینها از پیشرفت تدریجی یک ماشین ساده اولیه بدست اومده ن٬ موجودات زمینی هم از تکامل تک سلولی های بدوی حاصل شده ن. همونطور که ماشینها کمپانی سازنده دارن٬ موجودات زمینی هم توسط فرد یا افرادی خلق شده ند به نام خدا. جهان مثل خیابون می مونه و محیط کشت و محیط تستی ست برای موجودات. خدایان در ابتدا از نظر علم و تکنولوژی در حد پایینتری بودند و موجودات ساده ای طراحی میکردند. تک سلولی... باکتری... گیاه... . اونها رو در زمین کشت می دادند، روشون مطالعه می کردند٬ نقائصشون رو برطرف می کردند و موجوداتی یه کم پیشرفته تر و با سیستم قوی تر طراحی و روی زمین می ریختند. این روال ادامه یافت تا رسید به انسان که تا این زمان آخرین اختراع خدایان است. آنها هرگز دست از کار نمیکشند و چه بسا هم اکنون در حال مطالعه روی انسانها هستند. روزی که مطالعات خدایان به نتیجه برسد٬ روزی خواهد بود که نشسته ای توی خونه ت و یکدفعه میبینی که موجوداتی عجیب ولی بسیار قوی تر، باهوش تر و سازمان یافته تر از انسان دارن مثل تگرگ از آسمون روی زمین پیاده میشن. اون روز همون احساسی رو پیدا خواهی کرد که میمون های بیچاره حدود دو میلیون سال پیش تجربه کردند.

چاووش

باران

chavoosh — Wed, 08 Feb 2006 23:02:18 GMT

Friday, 21.11.1384

ببار ای آســـــــــمان ســـــــــرد و تاریک به روی کوچـــــــه های تنــــــگ و باریک

که دل چون کوچه ای تنگ و نمور است گرفت از غصـــــــه و لیکن صبــــور است

بزن بارون ، بشــــــور این کیـــــنه ها را پر از مهـــــــــــر و وفا کن سیـــــنه ها را

تمـــــــــــــام واعـــــــــظان تزویــــر کردند به جای دل ٬ شـــــکم را ســــــیر کردند

خــــــــدا در خواب ناز ابلیس بیــــــــــدار بـــــــــزن بارون ، بــــــــزن تا روز دیــــدار

چاووش

Privacy

chavoosh — Sun, 05 Feb 2006 18:32:18 GMT

Sunday, 16.11.1384

وقتی به روابط اجتماعی دقیقتر نگاه میکنم، احساس میکنم زندگی هرکدوم از ما شامل یه سری دوایر متحدالمرکز با شعاع های متفاوته٬ که خودمون در مرکزش قرار داریم. تعداد این دایره ها به تعداد کل انسانهای کره خاکی و با نگاه خلاصه تر٬ به تعداد تمام افرادی ست که باهاشون در ارتباط هستیم. بعبارت دیگه ما برای هر کدوم از اطرافیانمون یه دایره با شعاع مشخص تعریف میکنیم و بهشون اجازه نمیدیم از نظر ارتباطی پاشونو از محدوده تعیین شده جلوتر بذارن. هر کدوم از دور و وریامون تا اندازه ای حق دارن بهمون نزدیک و در اموراتمون وارد بشن و بیشتر از اون٬ نه.

یه فرد غریبه در موارد نادری مجاز به دخالت در زندگی ماست. استادمون حق داره فقط در محدوده^ء مسائل درسی در کار و بار ما نفوذ کنه. همسرمون هرچند خیلی بهمون نزدیکه و دایره ش شعاع کمی داره٬ ولی بالاخره اون هم برای خودش دارای حد و حدودی ست. و نهایتاً به مرزی میرسیم که هیچ کس اجازه نداره ازش رد بشه. در اون محدوده فقط خودمونیم و خودمون. یه محدوده^ء کاملاً شخصی. محدوده ای که در اون آزاد ِ آزادیم و تنها تصمیم گیرنده خودمونیم٬ بدون اینکه کسی اجازه^ء دخالت یا اظهار نظر داشته باشه. یه محدوده^ء امن ٬ به نام Privacy.

بعضی وقتا فکر میکنم شاید ما یه جورایی با اطرافیانمون در جنگ و جدالیم. اونا سعی دارن هرچه بیشتر شعاع دایره شون رو کمتر و دست و بال خودشون رو بازتر کنن و ما اجازه این کار رو بهشون نمیدیم. برخی از اطرافیان دلشون میخواد تا جایی که میتونن بیشتر در زندگی ما دخالت٬ فضولی و اعمال نفوذ کنن و ما پسشون میزنیم. اونا میخوان به Privacy ما حمله کنن ولی ما مانع میشیم. چرا؟ چون میدونیم از دست رفتن Privacy و ورود زورکی دیگران به محدوده شخصی ما٬ احساسی ناخوشایند در درونمون ایجاد میکنه. احساسی مثل برهنگی٬ مثل بی عرضگی٬ ضعف٬ ناتوانی٬ درست مثل اینکه به عنف به حقوقمون تجاوز شده باشه. این تجاوز باعث از دست رفتن عزت نفس و اعتماد به نفسمون میشه و شخصی که Privacy ش به کرّات مورد تعدّی قرار گرفته تبدیل میشه به فردی که هرگز غرور و منیّت ِ مخالفت٬ مقاومت٬ خلاقیت و ابراز وجود رو نخواهد داشت. احتمالاً که نه٬ یقیناً یکی از فلسفه های شکنجه هم همینه.

هرچند ما در اغلب موارد٬ از Privacy مون درست عین ناموسمون دفاع میکنیم٬ ولی عجیب اینجاست که گاهی این گوهر گرانبها رو به راحتی و به ثمن بخس از دستمون میگیرن. اصلاً گاهی خودمون متوجه نیستیم که چه آرام و بی سر و صدا داره به Privacy مون تجاوز میشه. جالبه که گاهی خودمون با دست خودمون دیگران رو دعوت به اشغال محدوده خصوصی زندگیمون میکنیم. نمیشه در این زمینه زیاد توضیح داد٬ و همین اشاره بس که در تفکر دینی٬ حتی اندیشه (بعنوان خصوصی ترین Privacy فردی) و حتی روابط جنسی بین زن و شوهر (بعنوان خصوصی ترین Privacy اجتماعی) باید بر اساس الگوها و تکالیف از پیش تعیین شده ای باشه که خود ما در طرح ریزی اونها هیچ نقشی نداشتیم. و این معنایی نمیتونه داشته باشه جز نفوذ بی نهایت در محدوده شخصی. جز ، صفر شدن Privacy.

برخی مسائل راجع به Privacy و اهمیت حفظ اون ناگفته موند. اینکه اصولاً تعیین محدوده^ء Privacy خودش یه مورد Private ه یا نه؟ (قطعاً هست). اینکه آیا چیزی جز وسعت Privacy ه که میزان آزادی انسانها رو تعیین میکنه؟ (قطعاً خیر. اصلاً تعریف آزادی همینه). و اینکه شاید از علل ماندگاری تفکر دینی، از ترفندهای حکومت های استبدادی جهت بقا و همچنین از اسباب عقب ماندگی کشورهای اسلامی همین تجاوز به Privacy افراد و متعاقباً از بین رفتن عزت نفس٬ اعتماد به نفس و منیّت انسانها باشه. هر کدوم از این مطالب واسه خودش دنیاییست، اما در فرصتی دیگر... انشاالله.

چاووش

بینش دینی

chavoosh — Thu, 02 Feb 2006 17:36:18 GMT

Thursday, 13.11.1384

بیا برگردیم به زمانهای دور... به اون دور دورا... به اون خیلی دورا... به اون روزایی که بچه بودیم یا بهتر بگم، کمتر بزرگ بودیم. یادش به خیر! یادم میاد اون موقعـا هر وقت یه جشن مذهبی برپا بود همه مردم شاد بودن، خیابونا رو آذین می بستن، تلویزیون برنامه های قشنگ نشون میداد، کارتون، تام و جری، پلنگ صورتی، فیلم سینمایی. یادمه اون روزا تو مدرسه مون به همین مناسبت کلاسا رو تعطیل میکردن و میبردنمون اردو، یا بازدید از جاهای مختلف. خلاصه همه خوشحال بودند و ما هم.

و بالعکس٬ هر وقت یه عزای مذهبی بود همه چی بر عکس میشد. مردم سیاه می پوشیدن، تو سر و صورت خودشون میکوبیدن، سینه و زنجیر میزدن و نوحه میخوندن. مجریای تلویزیون با صورت عبوس و گرفته میومدن جلوی دوربین٬ جوری که انگار عزیزترین عزیزشون رو از دست داده ن!! خلاصه همه غمگین بودند و ما هم.

تمام این مسائل باعث شد ما نسبت به سوپر استارهای دینیمون یه عاطفه ای پیدا کنیم. یه جور علاقه، یه جور تعصب٬ یه جور غیرت. و بدین ترتیب دارای یه بینش مذهبی شدیم به نام "عاطفه دینی". هر وقت کسی میخواست بر خلاف بینش و برداشت دینی ما صحبت کنه مقابلش وای میستادیم و باهاش بدون اینکه منطق چندانی داشته باشیم مخالفت میکردیم. و هر وقت هم که با استدلالش ما رو مغلوب میکرد برآشفته میشدیم و بهش میگفتیم بی دین! بی اعتقاد! سست عنصر!!

سالها گذشت... وقتی که بزرگتر شدیم و سلولهای خاکستری مغزمون کم کم اندیشیدن رو یاد گرفتن٬ شروع کردیم به تفکر درباره منطق و فلسفه وقایع و متعاقباً یک سری سئوال واسه مون مطرح شد. فلسفه اصلی واقعه کربلا چی بود؟ امام حسین(ع) و معاویه سر چی میجنگیدند؟ آیا سر خلافت و حکومت نبود؟ آیا سر امر به معروف و نهی از منکر بود؟ اگه آره٬ کدوم معروف و کدوم منکر؟ اصلاً جنگ دو تا قبیله از اعراب به ما چه مربوطه؟ آیا در تاریخ مملکت خودمون وقایعی فجیع تر از کربلا وجود نداره؟ پس چرا واسه اونا تو سر و صورت خودمون نمیزنیم؟ چرا بعضی ها اونطور که برای امام حسین(ع) که ۱۴۰۰ سال پیش شهید شده گریه و زاری میکنن برای عزیزترین کسشون که پارسال از دنیا رفته عزا نمیگیرن؟ آیا همه ش به خاطر علاقه به امام حسینه؟ شاید گاهی یه چاشنی تظاهر هم داشته باشه. نکنه به طمع بهشت و حوریهای بهشتی اینطور عزاداری میکنن. اصلاً شایدم واقعاً عاشق ائمه ن...

کاری ندارم که جواب این سئوالا چیه. بالاخره هر کدوم از ما یه جوابایی واسه خودمون داریم. میخوام اینو بگم که از وقتی این سئوالها در ذهنمون مطرح شد و بهشون جواب دادیم٬ دارای یه بینش جدید نسبت به دین شدیم به نام "اندیشه دینی".

گذر از "عاطفه دینی" به "اندیشه دینی" کار آسونی نیست. موانع زیادی سر راهه. خیلی ها ما رو حتی از فکر کردن راجع به این مسائل میترسونن. خیلی از ما در میانه راه دچار سردرگمی میشیم و دوباره بر میگردیم سر جای اولمون. حتی متاسفانه خیلی از ما به بیراهه کشیده میشیم. نتیجه کلام اینکه در نهایت عده کمی از ما به یک اندیشه درست دینی میرسیم.

آرزو میکنم همه انسانها بتونند این گذر رو با موفقیت طی کنند... افسوس! ما که نتونستیم.

چاووش

؟

chavoosh — Tue, 31 Jan 2006 21:22:18 GMT

Wednesday, 12.11.1384

خفّت و خواری از این بیش که بر سر کوبیم

در عـــــزای غاصب خانه و کاشــانه^ءخویش؟

خانه^ء ما مهد آبادی و آزادی بود...

زندگی

chavoosh — Sun, 29 Jan 2006 16:11:18 GMT

Sunday, 09.11.1384

زندگــــــی باده^ء نابی ست به گیلاس زمان جرعه جرعه باده زان رطل گـران می نوشیم

غافل از اینکه چو روزی شود این جام تمـام جامـــــه^ء مرگ به یکباره به جان می پوشیم

چاووش

سیمرغ

chavoosh — Tue, 17 Jan 2006 06:42:18 GMT

Tuesday, 27.10.1384

دیشب به قله قاف ٬ سیمــرغ ناله کرده ست از فرط غصـــــه و غـــــــــــــم فکر پیاله کرده ست

شاید صبـــــــــــا شراری از آتش دلــــــــــم را کز سوز عشق میسوخت بر او حواله کرده ست

چاووش

با پوزش از روح سهراب

chavoosh — Thu, 12 Jan 2006 06:52:18 GMT

Thursday, 22.10.1384

هر کجا هستــــم٬ باشم آسمان مال خداست پنجره٬ شعر٬ زميـن٬ عشــق٬ زمان مال خداست

بردگـــــــــــی٬ رنج٬ مشقت همه از آن منست سروری٬ عيش کـــــــــران تا به کران مال خداست

جملگی جهـــــــــــد و تلاشــــــم ز تولد تا مرگ زحمتش دوش من است و سـود آن مال خداست

من که را باعث گمــــراهی شيطان دانـــــــــم؟ گـر پر از شرک و گناه است جهــان٬ مال خداست

علت اين همه اشک و ماتـــــــــــــــم و بد کاری گر ز اســـــــــــــرار نهان است٬ نهان مال خداست

جانـــم از شدت غــــــم مويه کنان است و ليک خنده بر لبم نشسته ست٬ که جان مال خداست

هر چه فرياد کشــــــــــــــد٬ بانگ بر آرد چاووش گنهش گــــــــــــردن او نيست٬ زبان مال خداست

چاووش